سخنی با دوست...

ما آدمها گاهی وقتها مجبور به انتخاب می شویم ؛ انتخاب بین موندن و محو شدن...

وقتی یه طرف رابطه سرد میشه طرف دوم فقط تو مرداب حماقت و جنونش دست وپا میزنه و صدای زجه اش هر دونفر را ازار میده...

من اگر ساکت شدم و حرفی نمیزنم ار بیخیالی نیست ؛ از غرور نیست ؛ ساکت شدم تا آرام آرام در مرداب تنهایی ام غرق شوم؛ میدانم تو نیلوفر مرداب را دوست میداری پس ارزومندم بعد از غرق شدنم از قلبم نیلوفری زیبا بروید که وقتی بهش نگاه میکنی گوشه لبت لبخندی بنشیند لبخندی که همیشه ارزوی دیدنش را داشتم اما...

دلنوشته های باران...